Wanneer je denkt aan speelgoed uit je kindertijd is de kans groot dat je denkt aan een teddybeer. Deze knuffels in de vorm van een beer zijn al lang populair en zullen dat ook nog lang blijven. Toch hebben ze al een lange weg afgelegd.
Teddy’s Bear
In 1920 weigerde de 26ste president Theodore Roosevelt een berenwelp dood te schieten. Ze hadden deze aan een boom vastgebonden en het dier kon niet weg. De weigering zorgde voor veel gesprekken achteraf. Zo werd er in de Washington Post een politieke cartoon getekend door politiek tekenaar Clifford K. Berryman.
Deze cartoon werd gezien door Morris Michtom. Hij had een scherp oog voor trends en zag dit als een kans. Hij begon met het maken van een pluche berenwelp en noemde het “Teddy’s Bear”
Bezorgdheid
Toen hij het op de markt bracht, was het publiek niet enthousiast erover. Ze waren bezorgd dat de mensachtige kenmerken van de beer kinderen in de war zouden brengen over genderrollen en dat zou leiden tot een daling van geboortecijfers. Of dat teddyberen jongens minder mannelijk zouden maken. In die tijd waren genderrollen nog erg strikt en het is dan niet te verbazen dat de mensen zo over teddyberen dachten.
Maar de kinderen vonden de beren geweldig en hielden ervan om ermee te spelen. Uiteindelijk raakten de volwassenen toch gehecht aan de beren omdat ze hun aan hun kindertijd herinnerden. Vanaf toen begonnen zowel fabrieken als mensen thuis ze te maken uit van alles dat ze maar vonden: leer, jute, legerjassen, …
Teddybeer als symbool
Nu zijn ze meer dan alleen speelgoed. Ze zijn een symbool voor onschuld, warmte en comfort. Ook roepen ze nostalgie op en dat zien we nu ook in de media in karakters zoals Winnie the Pooh en Paddington Bear.
Ze bieden een veilige ruimte voor kinderen waardoor deze leren beter met moeilijke gevoelens om te gaan. Een teddybeer kan zelfs gebruikt worden door therapeuten bij kinderen met trauma en angstproblemen. In klaslokalen kunnen ze vaak worden teruggevonden om een leerrijke en boeiende omgeving te creëren.